මරණයට විසුළු කළ මිනිසෙක්

අද දිනමිණ පුවත් පතේ මෙම විත්තිය දාන්නේ මගේ බ්ලොග් එකට සෙනග ගෙන්වා ගැනීමට නොව, හුදෙක් එම පුවත කියවිමෙන් ඇතිවු කණගාටුව නිසයි.

සාමාන්‍යන් දිනමිණ නොබලන එක්කෙනෙක් හරි මෙය අද කියවයි.

රචනය ඉරෝෂිණී දීපිකා සහ සෙයාරු සඳහා සමන්ත වීරසිරි

මෙන්න කතාව............

නෙත නිඳිවැරුව ද ඔහුට කම් නැත. අව් කාෂ්ටකේ දැවෙමින් හිස කකියන තුරු මුර කපොළු ළඟ සිටිය ද ඉන් විඩාවක් නැත. යුද මෙහෙයුම්වල නිරත වුව ද කිසිදු බියක් නැත.

තම ජීවිතයට වඩා ලක්ෂ ගණනක ජීවිත ආරක්ෂා කිරීම පමණක් ඔහු සිතේ ඉපැදුණු එකම බලාපොරොත්තුව විය. දුක් කම්කටොළු සියල්ල එක සිතින් බාරගෙන, දිවි පරදුවට තබා, අප වෙනුවෙන් කැප වූ ඔහු කොඩිතුවක්කු ආරච්චිගේ අජිත් නම් වෙයි.

මේ අපූර්ව මිනිසා අපට මුණගැසුනේ මෝදර රොක් හවුස් කඳවුරු භූමියේ දී ය. ඒ අභීත මිනිසාගේ විචක්ෂණශීලී බව නිසා ම, වෙන්නට ගිය මහා විනාශයක් පවා වළක්වා ගැනීමට හැකිවිය. මේ ඔහුගේ ඒ කථාවේ කටු සටහනකි.

"මං ජීවත් වෙන්නෙ කොම්පඤ්ඤවීදියෙ. ඉගෙන ගත්තෙ බදුරලිය කඹුරාවල මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයෙන් ඉගෙන ගත්තෙ අපොස (සා/පෙළ) දක්වා විතරයි. ඔන්න ඔය කාලෙ තමයි රටේ භීෂණය පැතිරිලා තිබුණෙ.

ඒ කාලෙ සිදුවුණු සිදුවීම් ගැන හිතේ පොඩි කලකිරීමක් ඇතිවුණා. රට, ජාතිය ආරක්ෂා කර ගැනීම මවු බිම වෙනුවෙන්කළ හැකි එකම සත්කාරය කියලා හිතලා හමුදාවට බැඳෙන්න තීරණය කළා.

සම්මුඛ පරීක්ෂණයෙන් තේරුණේ මාත් එක්ක හතර දෙනයි. අද වෙනකොට ජීවතුන් අතර ඉන්නෙ අපි හතර දෙනාගෙන් මං විතරයි"

ඔහු අද ජීවත්ව සිටින්නේ මරණය හා ජීවිතය අතර පැවැති ද්වන්ධ සටනකින් අනතුරුව යැයි කීම නිවැරැදිය.

"මං හමුදා පුහුණුව ලැබුවෙ අනුරාධපුරේ පුහුණු කඳවුරෙන්. ඊට පස්සෙ වැලිඔය, වව්නියාව, මඩකළපුව වැනි ප‍්‍රදේශවල කි‍්‍රයාන්විතයේ සේවය කළා. 1994 දී ජනාධිපති ආරක්ෂක අංශයට බැඳුනා. ඊට පස්සේ යාපනයේ සේවය කළා.

මේ අතරෙදි හමුදා සේවයේ හිටිය මගේ මල්ලි අලිමංකඩ සටනින් මරණයට පත්වුණා. මං පලාලි ඉදලා එයාගෙ අවසන් කටයුතුවලට ගෙදර ආවා. අවසන් කටයුතුවලින් පස්සෙ දවසක මං ගෙදර ළඟ කඩේකට ගිහින් හිටියා.

ඒ වෙලාවෙ එක් පුද්ගලයෙක් ඒ කඩේට ඇවිත් තේ එකක් බීලා, රු.100ක් මුදලාලිට දුන්නා. ඒත් ඉතිරි සල්ලි ගත්තෙ නෑ. ඒක දැකපු මට මේ තැනැත්තා ගැන සැක හිතුණා.

අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවෙ නිලධාරීන් දෙන්නෙක් ඔය සිද්ධිය දැක්කා. මේ පුද්ගලයා මංකොල්ලකාරයෙක් විය හැකියැයි ඒ අය කිව්වා. මං එයා පස්සෙන් එළවගෙන ගිහින් ඇඟේ එල්ලිලා බදා ගත්තා.

එයාගෙ ඇඟේ බෝම්බයක් බැඳගෙන ඉන්න බව දැක්කෙ ඒ වෙලාවෙයි. ඒක පුපුරවා ගත්තොත් මහා විනාශයක් වෙන්න පුළුවන් බව මට වැටහුණා.

මං ඒ පුද්ගලයගේ අත්, කකුල් හිර කරලා හෙල්ලෙන්න බැරි වෙන්න බදා ගත්තා පැය භාගයක් යනකං ඒ විදිහට හිටියා. ඒත් කවුරුත් ළං වුණේ නෑ. ඈතට වෙලා ඉඳන් වෙන්නෙ මොකක්ද කියලා බලාගෙන හිටියා.

ඊට පස්සෙ මගෙ අතින් එයාව ගිලිහුණා. ඒත් එක්කම මේ පුද්ගලයා දිව්වා. පොලීසියට දැන්වුවහම ඒ අය ආවා. ඒ කෙනා උද්‍යානය පැත්තට දිව්වා.

ඒ පුද්ගලයව ලුහුබඳීමින් ගිහින් පොලිසිය අහසට වෙඩි තිබ්බා. ඒත් එක්කම කොටි ත‍්‍රස්තවාදියා ශරීරයේ බැඳගෙන සිටි බෝම්බය පුපුරවා ගත්තා. ඒ අවස්ථාවට පැමිණි පොලිස් නිලධාරීන් දෙදෙනා මිය ගියා. මට බරපතළ තුවාල සිදු වුණා.

මාව කොළඹ මහ රෝහලට ඇතුළත් කළා. ඒ වනතෙක් මට සිහිය තිබුණා. රෝහලට ඇතුළත් කිරීමෙන් පසුව සිහිය නැතිව ගියා. ඒ විදිහට මං සති දෙකක් ඉඳලා.

ඊට පස්සේ මාස හතරක් වීදුරු පෙට්ටියක දාලා ඉඳලා. හුඟක් අය හිතලා තියෙන්නෙ මා මැරෙයි කියලා. ඒත් එලොව ගිහින් මෙලොව ආව වගේ මට සනීප වුණා.

මගෙ කකුල්වල, බෙල්ලෙ, ඇඟේ , ඔළුවෙ හැම තැනම යකඩ බෝල ගිහින් තිබිලා. එයින් කිහිපයක් ශරීරයෙන් ඉවත් කළා. ඒත් තව කිහිපයක් ඇඟ ඇතුළෙ තියෙනවා.

ඒවා ඉවත් කරන්න අපහසු මට්ටමකයි තියෙන්නෙ. මේ හේතුව නිසා ම මං හරි අපහසුතාවෙන් ජීවත් වෙන්නෙ. ඒත් මං මුහුණ පෑ මේ තත්ත්වය ගැන සොයා බලන්න අද වෙනකොට කවුරුත් නෑ.

මේ බෝම්බය අගමැතිතුමා ඉලක්ක කරගෙන ගෙනා එකක් බව ඒ දවස්වල දැන ගන්න ලැබුණා. මං අඳුරන මැති ඇමැතිවරු හිටියා.

ඒත් මං මරණයත්, ජීවිතයත් අතර සටන් වදිද්දී හෝ එයින් පස්සෙත් කවුරුත් බැලුවෙ නෑ. මං කළ ශ්‍රේෂ්ඨ කි‍්‍රයාව ඇගයීමකට ලක්වුණේ නෑ. ඒකෙ වාසි ප‍්‍රයෝජන වෙන වෙන අය ගත්තා.

"පුළුවන් කාලෙ කළා. අදත් මේ වගේ කවුරු හරි හම්බ වුණොත් මං අතාරින්නෙ නෑ. මේ රටේ මිනිස්සු කී දෙනෙක් ත‍්‍රස්තවාදීන් නිසා මැරිලා තියෙනවද? මං මැරෙන්න බය නෑ.

මං බය වුණානම්, මරාගෙන මැරෙන බෝම්බ කාරයෙක් එක්ක පැය භාගයක් විතර පොර බදන්නෙ නෑනෙ"

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

අපි සුරතල් සතුන් මල් ආදිය ගැන විද්‍යුත් තැපැල් වටේ යැව්වත් මෙවැන්නක් තවකෙකුට කියනවා අඩුයි නේද?