Thursday, April 14, 2016

අයියයි නංගියි



මධ්‍යම පලාතේ අපි දන්න රෝහලක ඇති ඉදිකිරීම් වැඩබිමක සේවය කරන නිමල්ගෙ මව මැතකදි මිය ගිය පසුව ඔවුන්ගෙ පියාගේ කුබුරු වැඩ අතරමග නවතින්නෙ උදව්වට තවත් කෙනෙක් නැති නිසා.  නිමල්ගෙ නංගි නදීශා 8වසරෙ ඉගෙනුම ලබන්නෙ නුවරට ආසන්න මධ්‍යමහා විද්‍යාලයක. ඇය ඉගෙනීමට දක්ෂයි. 
සාමාන්‍යන්  කුඹුරට අයියල නංගිල ගියාට වැඩබිමකට අයියල නංගිලා යන්නෙම නැති තරම්. නමුත් නිමල් ඔහු දැනට වැඩ කරන වැඩබිමට තම නංගිවවරක් එක්කරගෙන යනව. ඒ අත් උදව් දෙන්න නම් නෙමෙ.

නිමල් එහෙම කරන්නෙ වැඩ බිමේ කටයුතු සිදුවන අයුරු පෙන්වීමට සහ එහි සේවය කරන ඉංජිනේරු මැඩම්ව පෙන්වන්න.  තම නංගිත් කෙදිනක හෝ ඉංජිනෙරු වරියක් වනු දැකීමට ඇති ආසාව නිසා ඇය දිරිමත් කිරීමටයි නිමල් මෙහෙම කරන්නෙ.

ඇත්තටම නිමල්ලා තව ගොඩක් සමාජයේ ඉන්නව, ඒ අයගෙන් අපි ඉගෙන ගත යුත්තේ මෙයයි. 
ඔබට බාල සහෝදර සහෝදරියෝ නැතත් ඔබටත් පුලුවන් නිමල් කෙනෙක් වෙන්න. කෙනෙක්ට අත දෙන්න තවමත් ඔබ පමා නැ.


මෙය සත්‍ය සිදුවීමක් වන අතරම අද උදැසන සිංහල අවුරුද්දට සුබ පතන්නට අකුර හරහා ශිෂ්‍යත්වයක් ලබන දියනිකට සහ ඇගෙ පියාට දුරකතන ඇමතුමක් දුන් විට මට අහන්න ලැබුනු තොරතුරකි.

සුබ අලුත් අවුරුද්දක් වේවා!

සැ:යු: නම් මනක්කල්පිත නම් වේ.

Saturday, March 26, 2016

කන්තලේ ලයිට් කණු ගැලවිමේ ව්‍යාපෘතිය!



මෙවර සා.පෙළ විභාගයෙන් කන්තලේ නංගිලා මල්ලිලා ගොඩ දාන්න උදව් දෙන්න හැකි අයියලා අක්කලගෙ උදව් අවශ්‍යව ඇත. ඔබට කරන්න තියෙන්නෙ මෙවර සාමාන්‍ය පෙළ විභාගයට සූදානම් වීමට සිටින නංගිලා මල්ලිලට විභාගයට සූදානම් වෙන්න උදව් දීමයි.

(පිංතූරය infolanka.com වේබ් අඩවියෙන්)

ඉතින් කන්තලේ ගිහින් උගන් වන්න වගේම, කන්තලේ යන්න බැරි උනත් ගෙදර ඉදන් ටියුට් එකක් නෙමෙ 10ක් හරි හදලා දෙන්න හැකි අයටත් උදව් වෙන්න පුලුවන්.

වයස් බේදයක් නැ, දැනට කැම්පස් ඉන්න අය, ගුරුවරු සහ ඔනම වෘතියක හෝ පසුගිය වර සා.පෙළ කළ අයටත් උදව් වෙන්න පුලුවන් තමන් ලග තියෙන යළි අවශ්‍ය නොවෙන අධ්‍යාපනික මූලාශ්‍ර ඒ දෙවල් ගන්න අවශ්‍ය නංගිලා මල්ලිට බෙදලා දීලා.

වැඩේ දැනට කන්තලේන් පටන් ගත්තට මේක මොනරාගල, වැල්ලවාය සහ රටේ අනෙකුත් පැතිවලත් ඉදිරියේදි ලැබෙන්නට නියමිත ලයිට් කණු ගැලවීමට අපි සූදානම්.

මේ වැඩෙ කරගෙන යන්න අවශ්‍ය ලියකිවිලි ද්‍රව්‍ය ඇපයිමෙන්ද, තමන්ගේ ගමේ මේ වගේ වැඩසටහනක් සූදානම් කිරීමෙන්ද ඔබට දායක වෙන්න පුලුවන්.
 
මෙම කාර්යය අකුර ව්‍යාපෘතිය හරහා අපි ක්‍රියාත්මක කිරීමට සූදනම් වන අතර මේ වැඩෙට සෙට් වෙන්න කැමති අය මේ ෆෝම් එක පුරවල ඔබට උදව් දෙන්න හැකි විදිය අපිට කියන්න.
 
මේ වැඩෙ කන්තලෙන් පටන්ගන්න විශෙෂ හේතුවක් නැ ඇත්තටම උදව් අවශ්‍ය දරුවෝ කොහෙත් ඉන්නව ලංකාවේ. නමුත් මේහෙම දෙයක් කලින් කරලා තිබ්බ ඉසුරු වෙලගෙදර මල්ලි  යෝජනා කලා එයාගේ ගමින්ම පටන්ගන්න.
 
ඉතින් අපි කන්තලෙන් පටන් අරගෙන මේක තවත් ව්‍යාප්ත කරමු!

Sunday, January 24, 2016

ලංකාවේ තොරතුරු තාක්ෂණය, සීපා සහ සංවිධාන ගත වීම්



සටහනේ මුලින්ම පැහැදිලිව ලියන්නම්:
සීපා හෝ වෙනත් ඕනෑම ක්‍රියාවක් නිසා මෙරටට හානියක් වනවා නම් එයට මා එකඟ නැ!


Image: via PriyangaMahasen


කව්රු හරි සංවිධාන ගත වෙනවා නම් ලංකාවේ තොරතුරු තාක්ෂණිකයන් වෙනුවෙන්, ඒ වෙන්න ඔනා සීපා ඉලක්ක විරතක්ම නෙමෙ.
 

මොකද අපිට තිබෙන අවස්තා නැති වෙන්නේ සීපා හරහාම විතරක් නෙමෙ. උදාහරණයකට ලංකාවට එන ආයෝජකයින් ගෙන් කොමිස් මුදල් ගන්න ගිහින් ඒ ආයෝජන අපේ රටට නැති වෙනව වගේම ඒ සඳහා අවස්තාව යන්නෙ අනෙක් රට වලට. එහෙම වෙලාවට තමන්ගෙ පුද්ගලික දේශපාලන මතය වෙනුවෙන් කට-- වගෙන ඉන්නවනම් වැඩක් නැ.

එවගේම සිපාට අපි විරුද්යි කියන්න කලින් ගිවිසුමේ සත්‍ය සිංහල පිටපතක් සහ දමිළ පිටපතක් එලි දක්වා ඒ ඇත්තටම සීපා හරහා ඇතිව වන අවධානම ගැන කතා කරනවා විනා තමන්ගේ දේශපාලන ප්‍රතිරූපයහදාගන්න ඉදිරියට එන අයට කඩෙ යන්න එපා.

ලංකාවේ තොරතුරු තාක්ෂණය නිසි ලෙස ක්‍රියාත්මක වීමට නම් වඩා හොඳ ආයෝජනයන්, පුහුණු ශ්‍රමිකයන් සහ මේ දෙපිරිසටම ගැලපෙන වඩා සුදුසු නියාමණයක් තියෙන්න අවශ්‍යයි.

පුහුණු ශ්‍රමිකයන් විදියට ගත්තම තොරතුරු තාක්ෂණය යටතේ වැටෙන සමහර අංශ සඳහා සුවිශේෂි දැණුමක් සහිත ශ්‍රමිකයන් අපේ රටේ සිටින්නෙ ඉතා අල්ප ප්‍රමාණයක්. එවගේම ඒ වැනි හිඩැස් පිරවීමට අවශ්‍ය ඕනෑම රටකින් මෙටට බුද්ධිගලනයක් අවශ්‍ය වෙනව.

මේ සඳහා ආසියාවේ දියුණු රටවල් පවා ශ්‍රී ලංකික වෘතිකයන් භාවිත කරන අතර එවැනි අවස්තාවක අදාල රටෙ රැකියාව කරන්න දෙන්නෙ අවට ගියාවට නෙමෙ යම් කිසි පිළිගත් සම්මතයන්ට සහ නීතිරීති වලට අනුකූලව.


එවගේම ඉංදියාවේ සිටින පෙට්ටිකඩ කරයා මෙහෙ ආවත් අභ්‍යවකාශ තාක්ෂණය හෝ න්‍යෂ්ඨික තාක්ෂණය වැනි ඉහළ සුදුසුකම් ලත් අය මෙහෙ එන්නෙ නැ. මොකද ලංකාවේ තොරතුරු තාක්ෂණි ආයතනයක් පටන්ගන්න අවශ්‍ය සුදුසු ශ්‍රමයක් නැති නම් ඉතින්  පෙට්ටි කඩයක් තමයි දාගන්න වෙන්නෙ. මොකද මෙහෙ ඇවිත් ලංකාවෙන් චන්ද්‍රිකාවක්වත් යවන්නද? 

මම මෙහෙම කිවේ අදාල ගිවිසුම සඳහා අපි සංවාදයක් ගොඩ නගද්දි රටට වෙන වාසි අවාස ගැන කතා කරනවා මිසක, තවත් රටක අපි වගේම සිටින පිරිසකට අපහාස කරන්න අවශ්‍ය නැ.

ලංකාවේ ගොඩක් අය ඉංදියාවේ උපාදි කඩ ගැන කතා කරනව, නමුත් එහෙම ලංකාවෙන් කතා කරන සමහර අයත් එවගේම කඩ වලින් ඉගෙන ගනිමින්ම කතා කරන එක විහිලු සහගතයි. ඇයි ලොව ශ්‍රේණිගත කිරීම් වලදි තොරතුරු තාක්ෂණික අංශයෙන් ඉංදියාවේ Indian Institute of Technology (IIT) විශ්ව විද්‍යාල කිහිපයක් ලොව හොඳම විශ්ව විද්‍යාල 100 ලැයිස්තුවේ ඉන්නව. නමුත් අපි ඉන්නෙ කොහෙද කියල අපි දන්නව නේද?

මේ කව්රුවත් ඉංදියානු සමාගම් හරහා ලොවට දායාද කළ කිසිදු සිවිශේෂ ව්‍යාපෘතියක් ගැන කතා කරන්නෙ නැ. ඒ මොකද, ඒ අය දන්නෙ තමන් කාගෙන් හෝ අහගත් අපහාසාත්මක කතන්දර මිසකම, තාක්ෂණයට ඔවුන්ගෙ ඇති දායකත්වය ගැන සඳහනක් ඇත්තෙම නැ. 

අපි රටක් විදියට කිසිම රටකට ආයෙත් යටත් වෙන්න වත්, අපේම රටේ දේශපාලකයින්හෝ වෙනත් කොටසකටවත් යටතෙ සිටින්න අවශ්‍ය නැ. අපි අනෙකුත් රටවල් සමඟ සුහදව කටයුතු කරමින් අපිට නැති සම්පත් වෙනත් රටක් හරහා මගහරවාගමින් අපි ඉදිරියට යන්න අවශ්‍යයි.

ලිංමැඩි දේශපාලකයින්ගේ හෝ ඔවුන්ට අනුගාමිකයන්ගෙ වීර සටන්පාඨ දැන් කරලියට එන මොහොතේ ඔබේ සිහිනුවනින් වඩා සුදුසු දේ කරන්න.


ජයවේවා!


 

Sunday, July 12, 2015

Gathering of Fedorians in APAC: FUDCon2015




Compared to previous events, I had different plan for recently held  Fedora User and Developer Confference (FUDCon) 2015 and I was almost achived what I have planed.

When I was landed in Mumbai, Jens Petersen was waiting for me as my flight delayed. We had a long discussion Haskell,i18n, etc on the way from Mumbai to Pune though we both were tired. It was nice to meet him again after 2007.

I had an issue with Fedora ARM build process and Dennis Gilmore from Release Engineering team help me.

Thanks to those who covered DevOps tracks including Aditya, Ranjith and Lalatendu, Jackson. :)
 
Moreover I managed package another Sinhala font and it's under review. Hopefully it will be release with Fedora 23 by default. High appreciated Parag who was kind to support during the last moment of the event and taking the package review.

Hats off to all the people behind FUDCon2015 Pune!

 Both docker and openstack tracks were house full

 Harish on prospector

 Packing swags with Ani and Sucharaka at Sidesh's house

 Tibetian community experience

Day 2 morning, while we heading to MIT, Prima took a photo of  Pune Traffic Police.
They followed us and forced to delete the  photo (their own).

Tuesday, May 19, 2015

ඔහු ත්‍රස්තවාදියෙක් නොවේ!

සැයු:
මෙම සටහන කියවන්නට පෙර, මේ සටහන ලියා ඇත්තේ තවත් එක් සිවිල් වැසියකුගේ ජිවිතයක් පිළිබඳව වන අතර ඉන් කිසිදු අයුරකින් යුධහමුදා හෝ මෙරට යුද්ධයෙන් මියගිය හෝ අපවත්වුණු ජීවිත වලට අපහාසයක් කිරිමේ අඳහසින් නොවේ! අනේක විධ කරදර සහවේදනා සහිතව මිය ගිය සහ දැනට ජීවත් වන සියළු යුධහමුදා සාමාජිකයින්ට යුද්ධය අවසන් කිරීමේ ගෞරවය ලැබෙනව.


මා සමඟ රජයේ විශ්ව විද්‍යාලයකදි එකට ඉගෙන ගෙන උපාධිය අවසන් කළ යාලුවෙක් (විශ්ව විද්‍යාලයේ 'සෙත්තල්' නමින් ඔහු හැදින් වුණි) පසුවඋපාධි ධාරින් බදාවා ගැනීම යටතෙ ගුරුවරයෙකු ලෙස ශ්‍රී ලංකා රජයේ, අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයේ ගුරුවරයෙකු ලෙස පත්වීමක් ලැබුවා.

ඉන් අනතුරුව 30 වසරක යුද්ධයේ අවසාන අධියරේදි මියගිය දමිළ වැසියන් අතරේ ඔහුත් මිය ගිය එක් සිවිල් වැසියෙක් වගේම රජයේ සේවකයෙක්. දැන් ඔහුගේ ඥාතින් ට හෝ දකුණේ ඔහු සමඟ එකට ඉගෙන ගත් 70කට අධික සිංහල සිංදුන්ට අයිතියක් නැත්ද? 

ඔහු ඔහු ත්‍රස්තවාදියෙක් නෙමේ!

(නමුත් මින් අදහස් වෙන්නෙ නැ විශ්ව විද්‍යාල හෝ වෙනත් උසස් අධ්‍යාපන ආයතන තුළ  අවම වශයෙන් එල්.ටි.ටි.ඊ ත්‍රස්තවාදි සංවිදානයට මතවාදීව සහාය දැක් වූ එකදු සිසුවෙකු නොසිටි බව.)

රජයේ හමුදාවලට එරෙහිව යුධ කළ සහ "රජයේ සේවයේ" පොළිසියේ සිය ගණනක් මරපු කරුණා අම්මාන් කොළඹ දේශපාලනය කරද්දි අහක බලාගෙන යන එකද වැරදි තමන්ගෙ නැති වුන අය සිහි කරන එකද වැරදි?

මතක තියාගන්න කරුණට සැප ගන්න වියදම් කළේ අපි හැමෝම.

මීට වසරකට පෙර  මියගිය ගම්පහ ආයුර්වේද පීඨයෙ පරිගණක අංශයේ සේවය මිතුරාත් මා සමඟ පාසළේ එකට ඉගෙන ගත් කෙනෙක්. එතකොට මම දුක්වෙන්න ඔනා සිංහල යාලුවා ගැන විතරද?
යුධ සමයෙ සිවිල් ජනතාව උතුරේත් දකුණේත් මිය ගියා.

අප දැන්වත් කළ යුතත්තේ  යළිත් වරක් 'අපේ රටේ' ලේ ගැලීමක් සිදු නොවීමට කටයුතු කිරීමයි. යළිත් යුද්ධයක් ආවොත් ජිවිත විනාශ වෙන්නෙ සාමාන්‍ය ජනතාවගෙ මිසක දේශපාලයින්ගෙ නෙමෙයි.


හමුදාව වෙනුවෙන්... අපෙන් වෙන්න ඔනා හමුදාවෙ රට වෙනුවෙන් දිවි දුන් සහ තම සාමාන්‍ය දිවිය ගත කරන්න බැරි උන හැම කෙනෙක්ගෙම දුදරුවන් ඇතුළු පවුලේ සුබ සිද්ධිය වෙනුවෙන් කටයුතු කිරීමයි. අවුරුදු 5කටත් වඩා කල් ගිහිල්ලත් අපි පෙළපාලි යන එක ගැන වාද කරන්න කළින් අදාල යුතුකම් ඉටුවෙද කියල හොයල බලන එක නේද වටින්නෙ. අඩුම ගානේ සෑම වසරකම මේ දිනෙ එද්දිවත් ඒ අයට අදාල වන්දි සහ සෞඛ්‍ය පහසුකම් දීලද කියල හොයන්න මතක් වෙනව නම් ලොකු දෙයක්. හමුදාවට හෝ පවතින රජයට අවශ්‍ය නම් ඒක සමරාවි.

මේ මගෙ පුද්ගලික අදහස.

ප.ළි:
මම සිංහලින් ලියන මේ සටහන වැරදිලා හරි දකියන්නෙ මමත් එක්ක එකට ඉගෙන ගත් සිංහල මිතුරන් පමණයි. දමිළ යාලුවො ඉස්සරහා වීරයෙක් වෙන්න අවශ්‍ය නැ ඉංග්‍රීසයෙන් ලියල. ඒවගේම ඒක උඩ බලාගෙන කෙල ගැහුව වෙනව වෙනත් රටවල අයත් පහසුවෙන් කියවන නිසා.

Saturday, May 16, 2015

Blankets give them enough warm but not Education!


As I mentioned in my previous post, I flew to Nepal on 1st of May 2015 and added Day 2 and Day 3 photos to my flickr  album. It's really hard to explain the situation there but I hope you can get an idea.

Another evening in Nepal with dark and fear of aftershocks

 Blankets give them enough warm but not Education!

What's the next step?

During my visit to Dharding on 3rd of May 2015, I learned that I can do much better work with my experience. There is a small school in the village with 400 students and 8 teachers.


Yes, I decided to help them with a school lab with Open Source Education tools.

I have been running a similar project in Sri Lanka and I had a plan to do my next deployment with Raspberry Pi.



Why Raspberry Pi?

Simply: Its cheap and portable.
Its much easier to relocate a lab in case of an emergency and its really cheaper than generic desktop machines.

What's required?
Single set need LCD Display, Keyboard/Mouse, Power Supply, Storage/Memory Card in addition to the RPi 2. 

I bought Raspberry Pi 2 on last evening

Operating System?
Hanthana Linux, a Fedora remix bundle with bunch of Educational tools and Sugar Desktop.

Software?
LibreOffice, Firefox, VLC, Educational Tools, Gnome/Sugar Desktop.

Internet? 
Not in the scope for now.

I would like to expand this in to several schools, based on the support I get from the community. I can't afford several devices and also I need local community to support by series of workshops to teachers and students.


They were about to receive new cloths.. 
Can you imagine if they touch a computer for the first time?


Wanna join?

Feel free to contact me if you willing to help this project.




 They have no idea about their future but you can make it!

Friday, May 8, 2015

Heading to Nepal after the Gorkha earthquake 2015 (Day 01)


 Nepal Earthquake aka Gorkha Earthquake occurred 25th of April (Saturday) at 11.56AM Nepal Standard Time with a 7.8Mw moment magnitude.

I try to contact my friends in Nepal via Facebook but most of them seems offline on first day but able to contact some of them on Sunday evening and the next day. Both Facebook and Google tools were really useful for track their status. During my previous visit to Nepal on 2013 for the Mozilla Meetup, I was down with food poisoning and my friends help me at that time. This was the first thing came to my mind when I heard Nepal Earthquake.

They helped me when I was in trouble. Why should not help them when they need help?
I was thinking how I can help them as I had experience in this kind of disaster as tsunami hit my country in 2004.

On 27th April, I decided to spend my long weekend in Nepal. As I was suppose to cover duties of my colleagues who was on leave from 30th of April to 12th of May, I had to be at office on 4th May 2015.  I ping'd my boss on 28th April night and informed him that I am off to Nepal.

I had only two issues on this visit. one of the major issue was to convincing my parents and find a flight. When I check several airlines I found that most of flights are too expensive though Malaysian Airlines was round 670$. I decided to wait till the last moment and call my parents on previous day and just mention "Dad, I will be flying to Nepal for a project on next morning. And I will be back on Monday".  He asked several questions and managed to convince him at last. When I spoke to mom later she scared "What Nepal?" anyway... later everything settle and purchased my ticket.

One of my colleague Naren, who is a volunteer to Red Cross who was helping me on finding me suitable medicines and also he gave me few stuff including emergency touch (with two type of lights, cutter, and window breaker), 100 surgical masks. While GuoZheng gave me a list of stuff to bring though I forgot some of them, Vasudha put me in to loop with her friends in Nepal already started their work. 

This was a huge plus for me as many of my friends who were asking why do you visit? Do you have a  First Aid Certification? Did you read those articles on why you should not visit Nepal?

As one of my friend from Nepal requested to bring T-shirts, I checked with Saurabh as he had a lot of cloths to be give away but he had sent them all to a tsunami village in Sri Lanka. some how he came with Tariq bought some food items and chocolate as they wanted do some contribution. Jeff was another friend who willing to help though I didn't request. I just asked a place to buy a sleeping bag but when he heard the news, he came up with some useful medicine for survivals in Nepal.
 


On 1st of May Friday, early morning I booked a taxi from my home to Airport around 4.20AM as my flight MH 602, was scheduled to 6.40AM. While driver uncle was helping me, he asked where are you going with these heavy bags? He thought I was heading to home with many stuff.

I told him that I am going to Nepal to spend my long weekend to help people there but I don't have relatives in Nepal. After reaching the Airport, I gave my ATM card to pay but he refused. I thought his payment machine is broken then I gave cash I had, as I remember it was around 35$.

Again he refused it and told me that, he won't take money form me but its from him to people in Nepal. I asked his name and did not forget to take a picture with him and publish in my Facebook profile once I landed in Nepal.
If you meet this driver uncle don't forget to mention that his money given to a local community to buy aids.

He gave me more courage to travel there. When I checked in my baggage I noticed that my luggage weight is around 50kg. The lady who handle my checking asked me to pay excess baggage but I told her that I am not visiting my parents or relatives but I am heading to Nepal with food and medicine. So, she smiled and let me checking. She was the second nice person who met on 1st of May within an hour. :-)

Can you expect this kind of service from an Airline for an economy class traveler? ;-)


As I was sleepless before flying I planned to sleep till the flight landing in Nepal. But when the captain announce I noticed that it was before the schedule time to land in Nepal (schedule time was 11.30AM on same day). I heard that most of flights with AIDS were redirected to Kolkata and Delhi Airports in India due to congestion in Nepal International Airport. It was Dhaka Airport in Bangladesh. There were many Nepali people and one rescue team and several foreigners in that flight.
at Nepal International Airport (4.00pm NST) 
Some of them started playing local songs in their mobiles with loud music which was disturbing and I had to request them to low down the volume.   After several hours on waiting in Dhaka, flight take off to Nepal and landed at 4.00PM in local time.



 Ground staff of Malaysian Airlines in Nepal stop (I don't know why?) me using my DSLR but I manage to click few photos using my mobile.


  There were several flights waiting for completion of unloading...


 Trucks around..  waiting for loading..




 I met two rescue guys from Korea with two dogs but they were waiting for their remaining stuff to be upload.


I didn't see any cracks in the airport other than this crack before the immigration. 
Yes, Airport is safe!

In 2013, I had to wait for an hour to clear immigration but this time immigration was with empty...
and the service was good.
There was no way to see the bags on the belt, as every one was trying to find their own baggage.

 One of the relief teams collect their AIDS side of the best a belt.

 Baggage handling was totally a mess but we can't blame anyone as they were not expected this much of stuff to handle within a day.


Outside of the Tribhuvan International Airport, Kathmandu. 

Finally I came out from the Airport at 7.00pm after wasting 3hours and met my friends Bansaj and Sagar who were waiting outside since 11.30AM till 7PM.  I was tired but happy to meet my friends at last. But I lost one of my baggage with food and medicine. We decide to come back on next day morning to collect it if it already returned.

I hope this post will be useful for someone who willing to flying to a site after disaster.

Please DO NOT fly without having proper information!!! 
Yes, I went there but I had contacts and also a backup plan.  :-)

PS: I wrote this post as most of my friends request to share my experience. I was not suppose to do a job of media guy.