තාත්තා

ජිවිතේට මම කේක් ගෙඩියක් කපල තාත්තගේ උපන්දිනය සමරා නැ. කිසි දිනෙක පිය වරුන්ගේ දිනයට තැගි දීලා නැ. නමුත් පසුගිය මාස කිහිපය තුළ දවසේ පැය 24න් බොහෝ වේලාවක් වෙන්වෙන්නේ තාත්තා වෙනුවෙන් ඇත්තටම විඩාවක් දැනුනත් නොදැනුනා වගේ මොකද කේක් ගෙඩියක් කපල මේ හදවතට ලැබේන සතුට ලබා ගන්න බැ. ඇත්තටම දැන් මම පැය 24 පුරා දින 7 තුළම පියවරුන්ගේ දිනය සමරනවා යැයි හැගිමක් දැනෙනව.

ඒ අතරේ "ඔයා කව්ද?" කියා ඔහු සහමර දිනවල අසන්නේ ඔහුගේ මතකයේ තිබෙන මගේ රුව සහ දැන් මගේ රුව ඔහුගේ මොලයට හරියට ගලපා නොගත හැකි අවස්තාවලදි. සමහර වෙලාවට ඔහු මටම මා ගැන කියනවා එයා අරව කලා මේවා කළා එයා හිටිය නම් දැන් හොදයි. ඒ වෙලාවට අහක බලාගෙන කදුලු පිහිද ගන්නව ඇරෙන්න වෙන කරන්න දෙයක් නැ. නැතිනම් ඔහු ෙපරලා අසන සුපුරුදු පැණයට පිළිතුරක් දෙන්න අපහසු වෙනව. "කව්ද බැන්නේ ඔයාට?".

සමහර වෙලාවට "ඔයා රිපොර්ට් කරන මැනෙජර් කව් ද?" අසන්නේ ඔහුට මා හදුනා ගත නොහැකිව මා ඔහුව නිදි කරවිමට ප්‍රයත්නයක් දැරිමේදි ඉන් මිදිමටයි. මා යම් ආයතනයකින් ඔහුගේ සහයට ලබා දුන් කෙනෙක් යයි සිතා මට එරෙහිව පැමිණිළි කිරිමට තැත්කරමින් නින්ද මග හැරිම ඔහුගේ ප්‍රයත්නයයි.

තාත්තගේ තත්ත්වය හරියට මේ දිනවල වැස්ස වගේ හිටි ගමන් වහිනව ආයේ ලස්සනට පායනව. හැමදාම ඔහුගෙන් අද දිනේ කවද්ද ෙම් මොන මාසේද කියා අහන්නේ හරියට කාලගුන වාර්තාව ගන්න වගේ.

 

බෙහෙත් තාත්තගේ ප්‍රධාන ආහාර වේළ වගේ දැන් මේ කැමට පසුව ගන්න බෙහෙත් විතරයි. කුබියා කතාවේ කියවෙන පරිදි සැම චීත්තයකට සරමක් වගේ මේ බොහෝ බෙහෙත් වලට අදාලව ගත යුතු කැමට පෙර ෙබහෙතක්ද වේ.

මේ සටහන ලියන්න වුනේ බෙහෙත් සම්බන්ද කතාවක් ලියා තබන්න. පසුගිය දිනෙක තාත්තට අලුතින් බෙහෙතක් නියම කළත් ඒ බෙහෙත කිසිදු පුද්ගලික බෙහෙත් ශාලාවක නොතිබු අතර රාජ්‍ය ඔසුසලේ ප්‍රධාන මධ්‍යාස්ථාන වල මිසක නියෝජිත මධ්‍යස්ථාන වල විකිණිමට තිබුනේ නැ. මමත් කිලෝ මිටර් 25ක පමණ දුරක් ගෙවා ලගම තිබු ඔසු සලින් අදාල බෙහෙත මිළදි ගන්නාවිට මම හේතුව ඇහුව වෙන තැන්වල නැති.

මෙම බෙහෙත වේදනා නාශකයක් වුවත් මත් ලෝලින් අතර ජනප්‍රිය බෙහෙතක් ලු. එමනිසා, ඒ අනිසි අය අතට පත් නොවිමට අදාල වෛද්‍ය නිර්දේශ මත පදනම්ව පමණක් විකිණිම සිදු කරන එකම තැන රාජ්‍ය ඔසුසල වෙන්න ඇති. කෙසේ නමුත් දැනට තාත්තා භාවිත කරන අනෙකුත් බෙහෙත් හා සැසදිමේදි මෙය එතරම් මිළක් නොවේ. 

මොනව වුනත් මත්ලෝලින්ගෙ පිහිටෙන් තව කීදෙනෙක් මේවගේ දුරක් ගෙවා ගෙන අදාල බෙහෙත ගන්න යන්න ඇතිද?

ගුරුවරයකු නොවුනත් 2008 වසරේ සිට වැඩි කාළයක් පාසල් දරුවන් හා ගුරුවරු සමගත් හන්තාන ව්‍යාපෘතිය සදහා කාළය වෙන් කරද්දි දෙමාපියන් ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතා යටපත් කරගෙන සිටිබව රහසක් නෙමේ.

මේ සටහන කියවන ඔබට, මා මෙන් පියවරුන්ගේ දිනය හෝ මව් වරුන්ගේ දිනය සැමරිමට සිදු නොවේවායි පතමි!

හැබැයි දෙමාපියන් වෙනුවෙන් නිදිමරන්න, තම කාලය ගතකරන්න වෙනව නම් ඒ දේ මගහරින්න එපා මොකද පාසල් කාලය අහිමි වුනාට වඩා දුකක් දැනෙවි එහෙම නොකලොත් ඒ වගේම එහෙම කලොත් දැනෙන තෘප්තිය කියල තෙරුම් කරන්න බැ.